Het overkomen van slachtoffergedrag is niet iets wat je ff doet. Het is iets dat heeeel lang gaat duren. Helaas is het zo dat ons gedrag niet gemakkelijk verandert. EN ik spreek uit eigen ervaring. Daarom kan ik je wellicht niet voldoende helpen via deze mail. Terwijl ik dat wel graag zou willen.
Als ik jouw verhaal lees, denk ik dat het belangrijk is dat jij eerst accepteert dan je deze rol soms aanneemt en dat je deze rol herkent op het moment dat het opkomt. Het lijkt als of je je achteraf realiseert dat je hebt laten leiden door dit gedrag. Het is echt essentieel dat je het eerst herkent. Dus daar zou ik eerst aan werken als ik jou was. En dan vervolgens zou ik mezelf terugtrekken. Elke prikkel die je dan binnen laat komen zal in de meeste gevallen je oude gedrag alleen meer versterken. Stille tijd voor jezelf opzoeken, en niet nadenken over het gedrag, maar je gedachten laten rusten.. je geest laten rusten. Als je dit een tijdje hebt gedaan, kun je een volgende stap zetten, en dat is ander gedrag ontwikkelen zonder je terug te trekken.

Veel van de zaken die ik noem zijn onderdeel van de training persoonlijk leiderschap die ik geef. Persoonlijk leiderschap is de vaardigheid je te laten leiden door jezelf in plaats van dat anderen of je omgeving je leidt.
Je kunt meer vinden over deze training op mijn website. Dit jaar zal ik deze training ook in groepsverband aanbieden.

met magistrale groet,

ik vind het een mooi en herkenbaar artikel, maar loop in de praktijk nog erg vast. Als ik ergens boos over ben, krop ik het op. Vaak ben ik al boos als iets confronterend is, als het iets is wat ik niet wil horen. Vervolgens uit ik die boosheid niet, vanbinnen scheld ik de ander gewoon uit en word ik flink chagrijnig. Dan begin ik een beetje passief opstandig te doen en geef ik de ander vanbinnen alle schuld van mijn boze en negatieve gevoelens. Zodra ik dan merk dat ik weer in de slachtofferrol zit, ben ik boos op mezelf. Maar ik weet dan niet hoe ik eruit moet komen. Dat ‘verlammende’ effect van die rol, dat blijft. Hoe kom ik daaruit??

Bij mijn vriend merk ik ook dat ik, wanneer ik in die rol schiet, ik hem negeer en afstoot, best hatelijk en afstandig doe en vaak daarna ook moet huilen omdat ik me gekwetst voel maar hem niet wil kwetsen. Ik verwacht van hem excuses maar maak ze zelf maar moeilijk over mijn eigen slachtoffergedrag. Het voelt alsof ik dan in een diepe, ellendige put zit waar ik maar heel moeilijk uit kan komen. Het stomme is dat ik op dat moment ook baal van mezelf, maar dat helpt me er niet uit. Kun je me tips geven?

Groeten, Marije

Allereerst wil ik je adviseren om het boek van Frankl te lezen: de zin van het bestaan. Daar zal je zeker veel aan hebben..
Voor mij staat het zijn van slachtoffer en het aannemen van een slachtofferrol, niet noodzakelijkerwijs met elkaar in verbinding. Zonder veel meegemaakt te hebben, kan je het slachtoffergedrag eigen maken en vv kan dat ook.
De heer Frankl, heeft in Auschwitz gezeten, is dus slachtoffer, maar is juist de grondlegger hoe je goed met vervelende gebeurtenissen om moet gaan. En is in staat geweest om betekenis en waarde geven aan zijn vervelende tijd in het concentratie kamp.

Terugkerend naar jouw vraag: ik denk dat je zeker moet accepteren dat jij een vervelende situatie hebt meegemaakt in je jeugd, die de rest van je leven invloed op je leven kan hebben, ik denk dat je moet accepteren dat je slachtoffer bent van deze situatie, maar dat je op zoek moet gaan naar de betekenis en de waarde die deze gebeurtenis in je leven heeft.

Je hoeft dus niet de slachtofferrol aan te nemen. Maar je kan wel accepteren dat je slachtoffer bent.

groet

Die tips in je artikel motiveren mij enorm om (weer) aan de slag te gaan met mezelf, die tips zijn volgens mij algemeen bruikbaar, of je wel dan niet in die slachtofferrol kruipt. En daar wringt bij mij de schoen, is dat nl. werkelijk zo?

De afgelopen jaren heb is het woord slachtofferrol bij 2 verschillende therapeuten aangestipt, maar bij beide is het me nooit duidelijk geworden of ik die rol werkelijk aanneem. (wellicht moet ik dan nu even melden dat ik in mijn jeugd slachtoffer ben geworden, me daarvoor afgesloten heb en me hier pas sinds 3 jaar weer bewust van ben)

Over het algemeen keer ik me enorm af van die ‘functie’, voel ik me beledigd als het woord slachtoffer valt, zou mezelf juist als positief, realistisch en proactief beschrijven, maar op het moment dat ik afstand neem en de situatie bekijk, lijkt het wel alsof ik geen vooruitgang wil boeken. Houdt mijn ego lekker vast aan het bekende en wordt de aandacht en medeleven als welkom ervaren. Hoe zeer ik me daar dan ook direct weer van afkeer.

Wat over blijft is de vraag die ik jou zou willen stellen: Kan het zo zijn dat je als je daadwerkelijk een slachtoffer was, dat die rol zich net zo lang openbaart totdat je accepteert dat je inderdaad een slachtoffer bent geweest. Zodat je het verhaal kunt verwerken en afsluiten? (Of staat dit compleet los van je artikel, begeef ik mij op een ander vlak? Staat slachtoffer en -rol hierin los van elkaar? Of kan het zelf in elkaar overlopen?)

Mvrgr. Odette